Bulgarije 2013

By Luc • • 24 jun 2013

Op 1 juni vertrek ik op mijn eentje naar Bulgarije om daar op een 3-tal plaatsen natuurfoto’s te nemen, met de grootste focus op vogels.

Aan de luchthaven Sofia haal ik de huurwagen op en dan vertrek ik naar het noorden – richting Donau – waar ik Nikoplski plateau wil verkennen. Verblijven doe ik in in Belene.

Na 1km rijden ervaar ik dat verplaatsen in Bulgarije niet het zelfde is als bij ons. Tussen de dorpen en de steden is het mogelijk om je vlot te verplaatsen, maar in de dorpen kan je niet anders dan trager rijden om je wagen te sparen door de slechte toestand van de wegen. Gedurende mijn ganse verblijf zal dit mee deel uit maken van de charme van dit land.

Tegen de late middag ben ik in de buurt van de Osäm rivier en ik weet dat daar al kans is om wat vogels zien. Dus de weg naast de rivier even volgen en na een 500 m zie ik mijn eerste scharrelaar rustig zitten. Wat later zie ik ook bijeneters. Van een mooie start gesproken.  Tegen de valavond ben ik op mijn verblijf in    Belene, mede dank zij de plaatselijke bevolking want met mijn gps en kaart was ik er niet geraakt. Het hotel ligt mooi naast de Donau.

De dag nadien heb ik afgesproken met leden van de Bulgaarse vogelvereniging BSPB – http://bspb.org/index.php – die me met 3 personen komen ophalen. Samen verkennen we een deel van een natuurgebied. In de loop van de middag zetten ze me af met mijn schuiltent. Ik zit mooi in de buurt van  o.a. de ralreigers en bijeneters. Het is genieten van begin tot einde.

De dag nadien rijden we +/- 50 km verder waar Lieven van BSPB mij afzet op een plaats waar meerdere grote visvijvers zijn – hij zelf moet verder.  Een hele mooie plaats, evenwel er is te veel wind, wat maakt dat de meeste vogels in het riet blijven zitten en zich niet laten zien. Enkel een aantal koekoeken, een pelikaan en zeearend in de verte. Ik besluit na verloop van tijd verder te trekken en kom onderweg meerdere ooievaars(nesten), bijeneters, hop, boomvalk, wielewaal, zwarkopgors, enz… tegen.    Maar de mooiste plek die dag  was eigenlijk een vijver op 10km van Belene.    Dit is een plaats om te onthouden voor de volgende keer.

Op 04 juni trek ik verder naar het zuiden waar ik een afspraak heb in het bergdorpje Borevo bij Marianna en Ilko. Om dwars door Bulgarije te rijden neem ik een ganse dag de tijd en dat is nodig. Het is een rit langs mooi stukjes natuur maar ook door grauwe dorpen en steden. Mijn advies is: rij steeds met gps en kaart en stel je traject steeds samen in met kleine stukjes. Zo geraak je er wel.

Borevo is een bergdorp. Het zou een prachtig vakantiedorp zijn, alleen zijn er geen toeristen,  op de enkele Bulgaren en wat vreemde eenden na. De volgende ochtend vroeg heb ik afgesproken met “hunter  Zorro” voor een tweedaagse tocht met een overnachting in een berghut.

Zijn zoon en hun 4 x 4 brengt ons op een plaats van waar we te voet verder trekken. Zorro neemt me mee op sleeptouw en kent de streek als geen ander. Hij verlaat de paden en kom op de mooiste uitkijkpunten waar niemand komt. Nu en dan zien we herten – reeën en berggeiten. Voor vogels heeft hij duidelijk minder interesse – maar ik geniet van de wandeling en gezelschap, ook al spreekt hij enkel Bulgaars.Tegen de middag komen we aan in de jagershut – nu ja, hut!

Het is een mooie locatie in de “middle of the now where”. Met één minpunt: het begint serieus te donderen en bliksemen. Naast wat herten  – een prachtige reebok – en wat loslopende paarden is er niets te zien. Maar goed, Zorro en zijn maat – die ook toegekomen is met paard – bereiden een maaltijd voor en we hebben wijn en Rakia. De anderen mogen van mij de fles Rakia hebben, ik drink de wijn. De communicatie verloopt met het uur beter en beter en op het einde zijn de flessen leeg. Beren – wolven – enz… hebben we niet gezien. Hiervoor ga ik beter naar het Noorden of in Canada. Of ik moet komen tijdens de jacht. Ik vraag me nog steeds af of ze hier geen beren uitzetten, zoals ze dat bij ons met fazanten durven doen.

De dag nadien trekken we terug naar Borevo en kan ik weer genieten van de mooie wandelingen. Het enige wat we tegen komen op het einde zijn de “Chamois”- berggeiten. De rest van de dag neem ik tijd om de kerk en een Monastery (klooster) te bezoeken in de buurt. Met wat toeval zie ik ook mijn eerste goudlijster en rotszwaluw. Marianna zorgt er dan weer voor dat ik de typische “Bulgaarse keuken” ten volle”  leer ontdekken.

Vrijdag trek ik verder want ik heb een afspraak in Batak. Maar eerst wil ik nog even langs de Trigrad kloof. Dit is één van de weinige plaatsen in Europa  waar je de rotskruiper kan fotograferen – zonder dat je met je fototoestel uren moet gaan wandelen. Ik verblijf er een goed uur maar dat is voldoende om hem inderdaad te zien en te fotograferen, tussen 2 regenvlagen door en in de zon. De weergoden zijn me gunstig gestemd.

In Batak heb ik een afspraak met mijn ega en haar delegatie die in Bulgarije al meer dan 10 jaar werken voor en met mensen met beperkingen. Van af dan is de focus niet meer fotograferen maar genieten van wat zij daar realiseren samen met de mensen van daar. Het bezoek aan de groephome is een feest voor mij als je ziet hoe die mannen en de opvoedsters genieten en trots zijn op hun verblijf. Mooi werk wat de mensen samen met het MPC St-Franciscus uit Roosdaal daar doen.

Wil je meer weten over hun projecten, bezoek dan zeker hun website:

http://bulgarije.mpc-sintfranciscus.be/

De zaterdag staat in het teken van ontspanning. Theodora begint met een rondleiding in de oude kerk van Batak. Wat zich daar heeft afgespeeld in 1876 grijpt me naar de keel. 2000 Vrouwen, kinderen en oudere mannen hebben zich verscholen in de kerk tijdens een opstand tegen de Turkse bezetting. Daar heeft het bekende “Massacre in Batak” plaats, welke zo goed als niemand in het kerkje heeft overleeft. Dank zij o.a. J.A. MacGahan,  journalist van “The Daily News” komt dit onder internationale belangstelling. Het bezoek aan het Bachkovo Monastery in de namiddag is ook de moeite waard. ‘s. Avonds zijn we dan te gast bij Mariyana en Vasco voor een heerlijke maaltijd en vooral leuke gesprekken.

Zondag : “time to go back”. Maar één ding is zeker: ik kom terug en hopelijk samen met één of meer van mijn broers. Want het is een heerlijk land om in rond te reizen en te fotograferen. Het vraagt om meer – dus is misschien mijn uitdaging om de “4 seizoenen in Bulgarije” te fotograferen. We zien wel.

Luc